ثار

ای زینب ,ای زبان علی در کام ! با ملت خویش حرف بزن !

ای زن! ای که مردانگی در رکاب تو جوانمردی آموخت ,زنان ملت ما_اینان که نام تو آتش عشق و

دردبر جانشان می افکند_به تو محتاجند ,بیش از همه وقت ,

“جهل"ازیک سو به اسارت وذلتشان نشانده است و غرب از سوی دیگر به اسارت پنهان و ذلت تازه

شان میکشاند و از خویش و از تو بیگانه شان میسازد,به نیروی فریادهایی که بر سر یک شهر,شهر

قساوت و وحشت میکوبیدی,و پایه های یک قصر ,قصر جنایت و قدرت را میلرزاندی, برآشوب!

تا در خویش برآشوبند,و"ایستادن” را بیاموزند

                                                                                                                               نیایش,ص123_دکتر علی شریعتی